na een 4-daags verblijf in de surfstad van Peru, vertoef ik nu in Cuenca, Equador. Het reizen is eindelijk begonnen. Morgen trekken we te paard de bergen in. Momenteel ben ik aan het reizen met Wouter, een mede-Antwerpenaar (heerlijk) en Jolinde, een meisje uit Leuven die we hier ontmoet hebben (grappig accent!). Het driekoppig gezelschap zal de komende dagen lief en leed delen. Wat staat er nog op het programma: morgen dus eerst met de caballos de natuur verkennen rond Cuenca, 2 dagen later verlaten we cuenca en is het doel het natuurpark Cajas. Daar gaan we enkele dagen rondtrekken van refugio tot refugio. Hopelijk is mijn slaapzak bestendig tegen de grillige sierra-temperaturen. We shall see : )
Mijn vlucht naar de Galapagos-eilanden staat geboekt op 1 maart met terug vlucht op 15 maart naar Quito, hoofdstad van Equador.
Ik weet dat ik nog veel moet vertellen maar het zal voor een andere keer zijn.
Tot later!
Chaparri - Chiclayo
vrijdag 18 februari 2011
woensdag 2 februari 2011
even kort
Goed, waar moet ik beginnen?
De laatste 3 weken zijn in vliegende vaart voorbij gegaan. Eerst was er het sociaal project in Patapo, dat overigens een succes was en daags nadien vertrok ik op mijn eerste echt serieuze trip: Arequipa – Puno – Cusco. Gisteren ben ik na een 2-daagse busreis in chiclayo “thuis”gekomen en nu ben ik in zeven haasten alles aan het regelen voor mijn volgend reisje: Cajamarca. Ik denk dat het me deugd zal doen als ik eenmaal echt opstap ben in dit Zuid-Amerikaanse continent zonder telkens terug te keren naar Chiclayo. 12 Februari vindt het huwelijk van mijn zus plaats en dat wil ik natuurlijk niet missen. Die dag zal ook een beetje mijn afscheid zijn want nadien keer ik normaal gezien niet meer terug naar dit deel van Peru.
Door de afgelopen 19 dagen en vooral de laatste week in Cusco met als kers op de taart het “ontdekken” van Machu Picchu, heb ik gigantisch veel zin gekregen om mijn haven hier te verlaten en het onbekende tegemoet te gaan (natuurlijk geflankeerd door mijn trouwe gezel, Lonely Planet J ).
Ik weet dat ik jullie nog heel veel verschuldigd ben. In de eerste plaats de beloofde foto’s van het project. Door al jullie steun, zelfs uit totaal onverwachte hoek, hebben we samen meer dan 3500 euro verzameld. Het was een zeer geslaagde actie waarbij ik mezelf –hoe zou ik het verwoorden- van mijn meer expressieve kant heb laten zien! Hopelijk spreken de foto’s voor zich.
Vervolgens zal ik trachten wat hersenspinsels over de afgelopen reis neer te pennen. Wat ik al wel kan verklappen is dat Machu Picchu wellicht het toppunt is van alles wat ik hier reeds heb gezien en zal zien. Ik heb er geen woorden voor ... of toch: adembenemend, verbazingwekkend, weergaloos, uniek, mysterieus ... Bezoek het zeker ook eens een keer in je leven!
vrijdag 7 januari 2011
Patapo, Desaguaderos
Je loopt in een overweldigende hitte van huis tot huis met in je hand een notitieboekje en in je hoofd een ingeoefende tekst. We begonnen in 2 groepen van 3 maar al snel splits je op en ga trek je er alleen op uit. Terwijl je het eerste huis achter je laat, verdwijnt ook dat onaangename gevoel van onzekerheid en ga je vol goede moed naar het volgende. 5 Families later loop ik op wolken. Het dringt tot me door dat wat wij hier gaan doen iets speciaal is. Verschillende moeders zijn argwanend in het begin van het gesprek maar vanaf ze me (ons) vertrouwen en weten dat we dit project uit eigen initiatief doen (zonder politiek of religieus motief ), nemen ze een stoel en kan ik even uitblazen in de schaduw terwijl ik hun gegevens noteer: naam familie, namen van de kinderen, geslacht, leeftijd en hun schoenmaat en maat van t-shirt. Als je opkijkt zie je dat er steeds nieuwe gezichten opduiken. De grote ogen die je daarnet nog naar je zag staren vanuit een raam, zie je nu op 10 centimeter van je hoofd meelezen met wat jij noteert. Het jongentje in kwestie draagt geen schoenen, een versleten broek en een zwart t-shirt dat vroeger waarschijnlijk wit was. Hij kijkt op en zegt met een veel te grote glimlach voor zo’n klein gezicht dat ik zijn naam fout geschreven heb. Fantastisch!
In totaal hebben we zo’n 80 families bezocht en zijn de meeste gegevens verzameld geraakt. Nu zal Maud deze gegevens en een exelldocumentje gieten en dan kunnen we onze bestellingen/inkopen gaan doen. Vanavond, vrijdag 7 januari, staat er een vergadering gepland met alle AFS’ers en lokale vrijwilligers waarop we de dag van het project en de voorbereidingen gaan uitwerken. Voor de scoutsers onder de lezers, het voelt aan alsof ik een geldactie zoals dessertenbuffet, italiaanse dagen of BBQ ben aan het voorbereiden. Maar dan zonder enig besef wat de beste manier is om het te organiseren of wat het resultaat zal zijn. We zullen voorlopig het spreekwoord “goed begonnen is half gewonnen” maar als vaandel gebruiken.
Ik wil nog eens mijn dank betuigen aan alle mensen die ervoor hebben gezorgd dat ik dit project kan realiseren. Zonder jullie harde europese valuta zou het veel moeilijker zijn geworden. Nogmaals een dikke dankjewel dus!
Gisteren heb ik enkele foto’s getrokken van Patapo (het dorpje) , zo krijgen jullie ook een beeld.
Meer nieuws volgt zeker nog!
Wij hebben het nieuwe jaar alvast goed ingezet, hopelijk jullie ook!
Groeten,
maandag 3 januari 2011
Fin del año
De eindejaarsperiode net voorbij, het alcoholgehalte dat langzaam terug daalt, het dagdagelijkse leven dat opnieuw in de malemolen van de sleur terecht komt... Ik kan haast niet vatten dat het al 2011 is...
Tiempo pasa volando!
Over 20 dagen –mas o menos- sta ik hopelijk ergens hoog op de top van 1of andere Andesberg neer te kijken over Machu Pichu. Er resten me nog 14 dagen op mijn project en dan begint het reizen. Ik kijk er zeer hard naar uit. Na 5 maanden Chiclayo voel ik dat het tijd wordt om erop uit te trekken. Wat ik verwacht van het reizen weet ik niet . Zal het soloreizen me bevallen? Waar zal ik allemaal verzeild geraken? Wat laat ik achter en wat moet zeker mee? ...Dit zijn slechts enkele van de vele vragen en twijfels die door mijn hoofd waaien maar die me des te meer zin geven om te vertrekken. Onderweg probeer ik zo goed en kwaad mogelijk af en toe iets te posten op de blog. Ondertussen weet ik al dat ik er geen held in ben. Foto’s uploaden duurt hier verschrikkelijk lang en werkt frustrerend op de duur. Maar ik zal een “efforeke” doen.
De eindejaarsperiode is hier zeer leuk verlopen. Anders dan in België maar dat was te verwachten. Een dag voor kerstavond hebben Maud en ik een fogata (kampvuur) georganiseerd in INABIF. Zeer plezant: voor het eerst staken ze onder deskundige leiding van een ervaren scouts J het vuur aan zonder petroleum; marshmellows werden verdeeld en geroosterd (of is het gesmolten?!). Een heerlijk, plakkerig succes!
Het is raar om Kerst in de warmte te vieren maar nog vreemder om het zonder familie of vrienden te doen. Wat staat er dan wel op het menu? Gezellig tafelen maar dan in het Spaans bij de familie van Jan die wat verderop wonen en dat pas om 24u ‘s nachts, Valentino verdragen die zich haast niet meer kan bedwingen om de kadootjes te openen, en dit alles doorspekt met grote porties geduld want –lets face it - het is en blijft Peru J.
Op nieuwjaarsnacht, klokslag 24u, worden hier muñecas (stropoppen) verbrand. Overal zie je kleine brandjes in straten en op pleinen. Hierna is het dan eindelijk tijd om aan tafel te gaan (man, ik had honger!). Zelf heb ik nieuwjaarsnacht eerst gevierd met de chicos van INABIF en daarna met mijn familie. Niet zo bijzonder maar de sfeer zat goed!
Vanavond staat er een vergadering gepland met als enige agendapuntje het uitstippelen van de verschillende projecten waar we het ingezamelde geld voor gaan gebruiken. Ik kan jullie wel vertellen dat we 3 weken geleden naar de albergue de niños “Santa María Josefa” zijn gegaan. We hebben hen pañales (pampers)en leche (melk) geschonken en er een voormiddag met de kinderen (peuters) gespeeld. Mijn,euhm, jongleerkunsten kwamen toen nog eens van pas. ... na een rondleiding door de oudste zuster (ze is 25 jaar geleden van Spanje naar hier gekomen en ... gebleven) kreeg ik het toch even moeilijk. We werden binnengeleid in een kamer gevuld met baby’s (18!) die er niet meer zouden zijn zonder de opvang en zorg die ze hier krijgen. De zusters spenderen al hun tijd aan hun kroost, 18 baby’s en ongeveer 25 peuters en kleuters. ... Ik kan hen alleen maar bewonderen en er ’s nachts over liggen pìekeren... Als ik tijd vind ga ik er zeker nog eens langs.
2 projecten die ook al vaststaan zijn het herstellen en schilderen van de speeltuin van de Aldea die verbonden is aan INABIF. Vaak hebben de adolescenten waardat ik mee werk een broertje of zusje (leeftijd 6-12j)in die Aldea zitten (aan de overkant van de carretera , steenweg). Vandaar dat ik daar ook verzeild ben geraakt en we hier geld voor gaan uittrekken.
Dan is er nog een boerengemeenschap waardat iemand van de lokale vrijwilligers banden mee heeft. Hij zei ons dat deze gemeenschap vaak maar net weet te overleven met wat ze verdienen en dat ze hulp kunnen gebruiken. Vanavond komt er een verantwoordelijke van de plaatselijke parochie (als ik het juist begrepen heb) met ons een woordje wisselen.
Als afsluiter van deze eerste blog-update van 2011 wil ik de mensen bedanken die me een smsje of brief hebben gestuurd en iedereen die het project gesteund heeft (op welke manier dan ook). Het is altijd leuk om nieuws van het thuisfront te horen, ook al komt het met anderhalve maand vertraging aan J ! Binnenkort trek ik erop uit dus brieven die nu verstuurd worden komen niet meer bij mij terecht. Het is maar dat je het weet.
Ik wens jullie allemaal een zeer fijn 2011 toe en laat me een tekst van Stef Bos met jullie delen:
Ik blijf mijn hele leven reizen, ik volg de wegen van de twijfel.
Ik zoek naar wat ik nooit zal vinden want ik wil dwars door de dood heen zingen.
Ik wil proberen iets te maken, ik wil niet breken ik wil niet haten.
Maar op zoek naar mooie woorden , heb ik de liefde vaak verloren.
Ik ben altijd onderweg, ik leef onrustig en onzeker tussen de liefde en de leegte.
Liefdevolle groeten uit Peru
maandag 20 december 2010
De scouts bouwt !
Dag beste iedereen,
ik leen mijn blog even uit aan een organisatie die me nauw aan het hart ligt en waarvan ikzelf 15 jaar een deeltje van was.
Mijn scouts (In Deurne) gaat nieuwe lokalen zetten. http://bouw.scoutsaleydis.be/
Hiervoor hebben we nog veel geld nodig!!
We vragen geen geld aan jou, maar we zouden wel graag hebben dat je op onderstaande link drukt en stemt op onze scouts.
http://www.chocojacques.be/contest/nl/
pagina 5 / Greet Bastiaenssen - Scouts Aleydis Bouwt
Zo kunnen we misschien 2000 euro winnen. (Hoe meer stemmen, hoe beter!)
Alvast bedankt
Benji ( in naam van Greet, groepsleidster van de 7e Sint-Aleydis)
ik leen mijn blog even uit aan een organisatie die me nauw aan het hart ligt en waarvan ikzelf 15 jaar een deeltje van was.
Mijn scouts (In Deurne) gaat nieuwe lokalen zetten. http://bouw.scoutsaleydis.be/
Hiervoor hebben we nog veel geld nodig!!
We vragen geen geld aan jou, maar we zouden wel graag hebben dat je op onderstaande link drukt en stemt op onze scouts.
http://www.chocojacques.be/contest/nl/
pagina 5 / Greet Bastiaenssen - Scouts Aleydis Bouwt
Zo kunnen we misschien 2000 euro winnen. (Hoe meer stemmen, hoe beter!)
Alvast bedankt
Benji ( in naam van Greet, groepsleidster van de 7e Sint-Aleydis)
zaterdag 4 december 2010
na twee weken van reizen: een kort overzicht
Blog vrijdag 3 december
Normaal zou ik nu in de zon aan het jongleren zijn. kwestie van zoveel mogelijk te genieten van het heerlijke peruviaanse weer en het niveau van het geringe aantal trucs dat ik beheers niet nog meer te laten zakken. Maar na 2 fantastisch weken zit ik met wat maagproblemen. Ik verblijf dus zo dicht mogelijk bij hygienische voorzieningen en verlaat het huis enkel om een pastille te gaan kopen. Gelukkig eten we hier elke dag rijst dus zou het probleem snel van de baan moeten zijn !
Maar laat ik even vertellen over de afgelopen weken. 2 Weekends geleden zijn we er met een beperkt gezelschap op uit getrokken en hebben we Trujillo bezocht. Deze stad is door Pizarro gesticht in 1534 en was de eerste peruviaanse stad die zich onafhankelijk van Spanje verklaarde in 1820. Volgens onze lonely planet is deze stad in geen 100 jaar veranderd maar ik hoop toch dat het hier vroeger veiliger was dan nu. Vele peruvianen zeggen dat Trujillo, na Lima, de onveiligste stad van Peru is. Gelukkig hebben we zelf geen problemen ondervonden. Wat mss wel nog hetzelfde is gebleven zijn de aangename koloniale straten gevuld met prettig uitziende bars en winkeltjes. Hoewel je er het gehonk van honderden taxis nu moet bijnemen (maar na een tijdje in Peru went dat wel). We verbleven in Huanchaco, een rustig dorpje aan de kust. Het hostal aan de dijk was fantastisch: heerlijk ontbijt, zicht op zee, leuke kamers, hangmatten in de tuin en een vriendelijke bediening. Dit voor maar 15 Soles per nacht!
Na Trujillo en Huanchaco (met een zeer geslaagde party op het strand) te hebben bezocht zijn we natuurlijk ook naar de culturele overblijfsels gaan kijken van beschavingen die hier honderden jaren geleden hun glorie tijden beleefden. Zo is Chan Chan zeer de moeite waard om te bezoeken: het is de grootste pre-columbiaanse stad in Zuid-Amerika en de grootste stad ooit gemaakt uit adobe (=baksteen van modder, water en kleine steentjes die volledig door de zon gedroogd wordt). Er woonden tot 60 000 mensen en hun rijkdom bestond uit goud, zilver en keramiek. Helaas werden ze tot 2 keer toe veroverd, eerst door de Inca’s en daarna door de Spanjaarden. Na de Spaanse plunderingen bleef er van de stad niet veel meer over. Hoewel de peruviaanse overheid goed werk levert met het toegankelijk en toeristisch maken van het gehele complex, heb je toch een goede verbeelding nodig om de details in te vullen. Maar alleen al de oppervlakte van de stad maakt het de moeite waard voor een bezoek.
Wat verderop heb je de tempels van de zon en de maan (huacas del Sol y de la Luna). 700 jaar ouder dan Chan Chan en voor mij nog indrukwekkender. Het zijn 2, door de tijd geerodeerde, omgekeerde piramiden met fraaie afbeeldingen versierd waarvan sommigen zelfs nog in kleur. Ik voelde me de set van een Indiana Jones film betreden. Jaja, het was genieten.
Van de Costa over de Sierra naar de Selva in amper een weekje. Een mens zou van minder darmklachten krijgen. Een aantal dagen later zit ik in een of ander luxe resort aan de rand van Lima en laat mijn voeten bengelen in het water van het zwembad. Je moet toch terug op krachten komen na een busrit van 14uur?! Ja, AFS heeft nu wel echt een topspot uitgekozen om alle vrijwilligers – en we zijn met 32 ! – te laten overnachten. Per groep hebben we onze eigen bungalow .... met warme DOUCHE, voor sommigen onder ons een verademing. Zij wassen zichzelf al een aantal maanden met koud water en bidons.
Na een dagje relax en de nodige groeps-bounding-activiteiten vertrekken me richting Pichanaqui: Dit keer helaas in een iets minder comfortabele bus. Maar wat maakt het uit: Selva, here I come!
Wist je dat:
- Zwemmen onder een waterval is nog beter als in de films!
- Slapen in openlucht alleen gaat met een krachtige repellente (antimuggen- e.a. dingen-stick)
- je’s nachts geen 1000 maar 1 000 000 000 insecten hoort.
- De sterren die je in Belgie ziet een peulschil zijn in vergelijking met het nachtelijke tapijt dat zich hier elke avond ontvouwt.
- Een rit door de jungle vanop het dak van een 4x4 je een extra kick geeft.
- Je zo maar mangos, piñas (ananas), platanos (banaan) en vele andere vruchten kan plukken en opeten?! (jammer dat ze nog niet helemaal rijp waren...)
- Het verschrikkelijk warm is daar en dat de zomer nog moet komen. Er hangt een vochtige warmte die je na een tijdje wel gewoon wordt maar die je bij de kleinste inspanning ook wel zeiknat maakt . mijn voorraad frisse kleren is er in een sneltempo aangegaan.
- Ik zelfs daar de Spaanse klassieker BARCA – REAL heb kunnen zien en heb genoten van de voetballes dat Barca gaf.
- Volleybal echt wel de nationale sport is in Peru, vooral bij de vrouwen. Op een van onze wandelingen doorheen Pichanaqui kwamen we terecht in een wat afgelegener stukje. Er waren daar een zestal huismoeders een partijtje volleybal aan het spelen en we konden hun uitnodiging om even mee te spelen natuurlijk niet afslaan. De sfeer was fantastisch en we (ook onze bevallige peruviaanse medespeelsters) lachten ons een breuk met onze volleybal talenten. 8 spelletjes verder en 2uur later dreven we op ons eigen zweet terug naar het hostal.
- (voor Ytske) tijdens mijn verblijf in Selva Roger Federer zijn 5e masterstitel behaalde?! Hij versloeg in de finale niemand minder dan de nummer (en het blijft toch wel een beetje pikken als ik dit zeg) 1 van de wereld (onterecht natuurlijk) Rafael Nadal. Go Roger Go!
- Ik met pijl en boog een mango uit een boom heb geschoten! Mijn prijs was een gelukspoppetje van de lokale gemeenschap. Jaja, ik keer terug als een volleerde Robin Hood ;)
- Pichanaqui een centrum voor koffie produktie is maar dat ik nog nooit zulke slechte koffie gedronken heb. Echt slootwater. Ik mis mijn filters van Douwe Egberts...
- De vergezichten (of is het verzichten?) en natuur tot de verbeelding spreken. Het is hier echt wondermooi en altijd zonnig en warm.
Toen ik thuis kwam na alweer 2busritten van gezamelijk 22 uur, was ik uitgeput maar voldaan. De Selva zal ik zeker nog eens intrekken op zoek naar meer avontuur. Terwijl ik mijn kamerdeur toetrek hoor ik mijn Peruviaanse moeder nog zeggen dat Pichanaqui eigenlijk ceja de Selva is, wenkbrauw van de selva. Ze bedoelt dat het net op de overgang ligt van Sierra (gebergte) en Selva (jungle) en dus toch nog niet echt de Selva is.
.... Lap!
Normaal zou ik nu in de zon aan het jongleren zijn. kwestie van zoveel mogelijk te genieten van het heerlijke peruviaanse weer en het niveau van het geringe aantal trucs dat ik beheers niet nog meer te laten zakken. Maar na 2 fantastisch weken zit ik met wat maagproblemen. Ik verblijf dus zo dicht mogelijk bij hygienische voorzieningen en verlaat het huis enkel om een pastille te gaan kopen. Gelukkig eten we hier elke dag rijst dus zou het probleem snel van de baan moeten zijn !
Maar laat ik even vertellen over de afgelopen weken. 2 Weekends geleden zijn we er met een beperkt gezelschap op uit getrokken en hebben we Trujillo bezocht. Deze stad is door Pizarro gesticht in 1534 en was de eerste peruviaanse stad die zich onafhankelijk van Spanje verklaarde in 1820. Volgens onze lonely planet is deze stad in geen 100 jaar veranderd maar ik hoop toch dat het hier vroeger veiliger was dan nu. Vele peruvianen zeggen dat Trujillo, na Lima, de onveiligste stad van Peru is. Gelukkig hebben we zelf geen problemen ondervonden. Wat mss wel nog hetzelfde is gebleven zijn de aangename koloniale straten gevuld met prettig uitziende bars en winkeltjes. Hoewel je er het gehonk van honderden taxis nu moet bijnemen (maar na een tijdje in Peru went dat wel). We verbleven in Huanchaco, een rustig dorpje aan de kust. Het hostal aan de dijk was fantastisch: heerlijk ontbijt, zicht op zee, leuke kamers, hangmatten in de tuin en een vriendelijke bediening. Dit voor maar 15 Soles per nacht!
Na Trujillo en Huanchaco (met een zeer geslaagde party op het strand) te hebben bezocht zijn we natuurlijk ook naar de culturele overblijfsels gaan kijken van beschavingen die hier honderden jaren geleden hun glorie tijden beleefden. Zo is Chan Chan zeer de moeite waard om te bezoeken: het is de grootste pre-columbiaanse stad in Zuid-Amerika en de grootste stad ooit gemaakt uit adobe (=baksteen van modder, water en kleine steentjes die volledig door de zon gedroogd wordt). Er woonden tot 60 000 mensen en hun rijkdom bestond uit goud, zilver en keramiek. Helaas werden ze tot 2 keer toe veroverd, eerst door de Inca’s en daarna door de Spanjaarden. Na de Spaanse plunderingen bleef er van de stad niet veel meer over. Hoewel de peruviaanse overheid goed werk levert met het toegankelijk en toeristisch maken van het gehele complex, heb je toch een goede verbeelding nodig om de details in te vullen. Maar alleen al de oppervlakte van de stad maakt het de moeite waard voor een bezoek.
Wat verderop heb je de tempels van de zon en de maan (huacas del Sol y de la Luna). 700 jaar ouder dan Chan Chan en voor mij nog indrukwekkender. Het zijn 2, door de tijd geerodeerde, omgekeerde piramiden met fraaie afbeeldingen versierd waarvan sommigen zelfs nog in kleur. Ik voelde me de set van een Indiana Jones film betreden. Jaja, het was genieten.
Van de Costa over de Sierra naar de Selva in amper een weekje. Een mens zou van minder darmklachten krijgen. Een aantal dagen later zit ik in een of ander luxe resort aan de rand van Lima en laat mijn voeten bengelen in het water van het zwembad. Je moet toch terug op krachten komen na een busrit van 14uur?! Ja, AFS heeft nu wel echt een topspot uitgekozen om alle vrijwilligers – en we zijn met 32 ! – te laten overnachten. Per groep hebben we onze eigen bungalow .... met warme DOUCHE, voor sommigen onder ons een verademing. Zij wassen zichzelf al een aantal maanden met koud water en bidons.
Na een dagje relax en de nodige groeps-bounding-activiteiten vertrekken me richting Pichanaqui: Dit keer helaas in een iets minder comfortabele bus. Maar wat maakt het uit: Selva, here I come!
Wist je dat:
- Zwemmen onder een waterval is nog beter als in de films!
- Slapen in openlucht alleen gaat met een krachtige repellente (antimuggen- e.a. dingen-stick)
- je’s nachts geen 1000 maar 1 000 000 000 insecten hoort.
- De sterren die je in Belgie ziet een peulschil zijn in vergelijking met het nachtelijke tapijt dat zich hier elke avond ontvouwt.
- Een rit door de jungle vanop het dak van een 4x4 je een extra kick geeft.
- Je zo maar mangos, piñas (ananas), platanos (banaan) en vele andere vruchten kan plukken en opeten?! (jammer dat ze nog niet helemaal rijp waren...)
- Het verschrikkelijk warm is daar en dat de zomer nog moet komen. Er hangt een vochtige warmte die je na een tijdje wel gewoon wordt maar die je bij de kleinste inspanning ook wel zeiknat maakt . mijn voorraad frisse kleren is er in een sneltempo aangegaan.
- Ik zelfs daar de Spaanse klassieker BARCA – REAL heb kunnen zien en heb genoten van de voetballes dat Barca gaf.
- Volleybal echt wel de nationale sport is in Peru, vooral bij de vrouwen. Op een van onze wandelingen doorheen Pichanaqui kwamen we terecht in een wat afgelegener stukje. Er waren daar een zestal huismoeders een partijtje volleybal aan het spelen en we konden hun uitnodiging om even mee te spelen natuurlijk niet afslaan. De sfeer was fantastisch en we (ook onze bevallige peruviaanse medespeelsters) lachten ons een breuk met onze volleybal talenten. 8 spelletjes verder en 2uur later dreven we op ons eigen zweet terug naar het hostal.
- (voor Ytske) tijdens mijn verblijf in Selva Roger Federer zijn 5e masterstitel behaalde?! Hij versloeg in de finale niemand minder dan de nummer (en het blijft toch wel een beetje pikken als ik dit zeg) 1 van de wereld (onterecht natuurlijk) Rafael Nadal. Go Roger Go!
- Ik met pijl en boog een mango uit een boom heb geschoten! Mijn prijs was een gelukspoppetje van de lokale gemeenschap. Jaja, ik keer terug als een volleerde Robin Hood ;)
- Pichanaqui een centrum voor koffie produktie is maar dat ik nog nooit zulke slechte koffie gedronken heb. Echt slootwater. Ik mis mijn filters van Douwe Egberts...
- De vergezichten (of is het verzichten?) en natuur tot de verbeelding spreken. Het is hier echt wondermooi en altijd zonnig en warm.
Toen ik thuis kwam na alweer 2busritten van gezamelijk 22 uur, was ik uitgeput maar voldaan. De Selva zal ik zeker nog eens intrekken op zoek naar meer avontuur. Terwijl ik mijn kamerdeur toetrek hoor ik mijn Peruviaanse moeder nog zeggen dat Pichanaqui eigenlijk ceja de Selva is, wenkbrauw van de selva. Ze bedoelt dat het net op de overgang ligt van Sierra (gebergte) en Selva (jungle) en dus toch nog niet echt de Selva is.
.... Lap!
Abonneren op:
Posts (Atom)